jestem lustrem które nie pamięta twarzy
i ciałem które nie ufa własnemu

kroki

a jednak w środku tli się iskra
cicha jak myśl
że może jutro udźwignie
mnie
jaśniejszy dzień ..zmienił bym formę a;le łatwo się grzebie pogrzebu je zagrzebuje słowo myśl

Zgadzam sie z Januszem. Pozdrawiam.

w ciszy rozsypuje się
moje imię
jakby nie należało do nikogo

czasem budzę się w półśnie
i próbuję poskładać świat
z oddechów
które przelatują przeze mnie
jak obce ptaki

tak to jest bardzo dobre jak retrospekcja obrazu który spłonął...pozdrawiam

Przeczytałem i mimo dobrej woli i nawet dość dobrego nastroju nie powiem ci nic miłego, Zupełnie nie trafia do mnie takie pisanie