było drzewo, co przez noc wyrosło
teraz psy, których nikt inny nie widzi...
ciekawe

pozdrawiam

Dziękuję wszystkim, również za czasem zaskakujące interpretacje (samookaleczenia?). To taki krótki zapis pomysłu, coś co widziałem, widziałem te psy, chciałem zapisać, żeby nie zapomnieć, może coś z tego się kiedyś urodzi, kiedy przyjdzie mi do głowy jak. Dziękuję.

Pomysłowe i dlatego zamieniłbym to na mowę wiązaną.

Dopóki pies był biały, można było myśleć o poetyckich skłonnościach jednego z uczestników spaceru, może to był spacer „ przez życie”, w otoczeniu najbliższych; stopniowe dostrzeganie zmian odczuwania, może chorobowego, którego wstępem była nadto rozbudzona wyobraźnia? Czarny pies jest osunięciem się w mrok, izolację, cmentarz może obsesyjnym pragnieniem śmierci, jak u S.Plath w „ Szklanym kloszu”. U osób ze skłonnościami do samookaleczeń, czy skłonnościami samobójczymi, osobiście przeraża mnie krótka ścieżka od zamysłu- do wykonania, redukcja wszelkich impulsów racjonalnych, odczuwania zobowiązań wobec bliskich, (poczucia własnej wartości) - słowem desperacja. Mężczyznom niestety bliżej do ostatecznych wyborów, kobiety o ile mają dzieci - częściej w nich „ reflektują”wartość swojego człowieczeństwa, są silniejsze…

Czarny pies - Biały pies. Przeciwieństwa.

Dobro - zło, śmierć - życie, zdrada - wierność, burza - spokój w końcu być może nawet depresja czego metaforą jest czarny pies.

Kontrasty. Nie tylko wizualne, emocjonalne też. Nikt tak naprawdę nie wie co dzieje się z peelem.
Niepokojący jest ten cmentarz w puencie, który jednak wytycza ścieżkę.
Czyżby jakaś zapowiedź nieuchronnego, znak, wizja? I choć mocno mnie intryguje i zastanawia ten wiersz (bo tak go klasyfikuję, choćby ze względu na konstrukcję), to nie do końca mi się podoba. Nie przekonał mnie sposób w jaki go poprowadziłeś. Wplecione dialogi i cała ta narracja bardziej w kierunku opowiadania tudzież prozy z nieco inną budową. Ale sam zamysł i to co w głowie podmiotu zatrzymało. Pozdrawiam.