Majowa, dziękuję za powrót i tak sympatyczne podzielenie się odczuciami! Może kiedyś opiszesz Twój idylliczny zakątek, Arkadię dzieciństwa? A może już to zrobiłaś? Chętnie przeczytam…
U mnie wraz ze wspomnieniami, które przez emigrację są siłą rzeczy bardziej obrośnięte mitem, nawet miejsce urodzenia, (miasto w Małopolsce) jawi się powoli jako zakątek osobliwości. Kiedyś go częściowo opisałam, ale wrócę do tego tematu, może nawet nie stroniąc od lekkiego sentymentalizmu, który w przypadku miejsc tak naładowanych emocją - też może znaleźć wentyl; dzięki, zmobilizowałaś mnie :), pozdrawiam miło.

to ja tak mam z sielskimi wspomnieniami z pewnej beskidzkiej wsi

swoje rodzinne miasteczko darzę sentymentem ze względu na relacje i przeżycia ale odnoszę się do niego raczej racjonalnie (co innego sam dom rodzinny)

natomiast tamto górskie miejsce wakacyjne stało się pewną idyllą

w Twoim utworze rys racjonalnej oceny sytuacji jest na tyle dojrzały że uznałam iż odnosi się do "stałego" miejsca z dawnych lat

generalnie opowieści z takich miejsc pełnych wspomnień (wspomnień pełnych miejsc) są przyjemne

pozdrawiam :)

Majowa, dziękuję za wgląd i refleksję; ja się tam, czyli w Szczucinie nie urodziłam, ale spędzałam czas różnych ferii. Oczywiście wówczas, wszystko było wyidealizowane, dziś pewne klimaty - widzi się nieco krytyczniej, ale i tak malowniczość małych miasteczek oddziałuje na wyobraźnię, chyba przez osadzenie w otaczającej przyrodzie, której w mieście jest na lekarstwo, bo jak mawiał poeta - „ park to kłamstwo”( choć ja tak akurat nie uważam ;)… pozdrawiam miło.

sentymentalny obraz, wspomnienie
miło się czyta, swojsko

jest jedno miasto na "sz", które mija Wisła
popatrzyłam na googlowe zdjęcia
ja też urodziłam się i wychowałam w małym miasteczku, nawet kościół podobny, tylko rzeka mniej prestiżowa ;)

pozdrawiam :)