Janusz
Sąsiadko
dziękuję za miły ślad i pozdrawiam serdecznie

Ładny :)

rozświergotały się ptaki jasnym chłodnym świtem
jednak tam są - w głębi mojej duszy
głośniejsze na czas pożegnań albo gdy głód
potem niepokojąco milkną

i uciekają do krzaków chowają się po piwnicach na strychach i zakamarkach w nieoświetlonych dziurach mysich

jest obraz i zamysł aby przedstawić swiat z zewnątrz w środku w głębi samego siebie pozdrawiam

dziękuję bardzo, Dagny. zwłaszcza za poradę - krzepiąca.
pozdrawiam :)

obraz malowniczo lekki i uroczy. Ale o te ptaki „ śpiewające w duszy” - warto stoczyć najcięższą walkę i wiem co mówię - oby one nigdy nie zamilkły ;)) - ten fragment jest dla mnie głęboko egzystencjalny,pozdrawiam.