popatrz Amor zstąpił z płaskorzeźby łóżka

 i odnowił nasze oblicza na św.Gertrudy

 oblicza połączone spojrzeniami wargami oddechem

 oblicza jasne i promienne pazerne i zadowolone

 oblicza nieobliczalne

 zmyliśmy z siebie gorące tchnienia potem z nieba na ulicę

 czy widzisz tego czarnego kota na Siennej

 Behemot przygląda nam się bez wahania ogonem

 nie przebiega drogi mruczy silnikami aut niestworzony

 staje się wniebowzięciem Najświętszej Marii Panny

 chodź pobiegniemy na rozdawanie ciała

 gołębie-drony wzlatują z kolców na gzymsach kamienic

 zmartwychwstają

 mówisz że to nam się śni nad ranem

 siedzimy na balkonie z lampką prosecco

 a pejzaż nieustalony przemyka dołem jak lawa

 jak tramwaje jak żywi ludzie do pracy

 zagarniasz dłonią planty których marzenia porosły trawą

 chmurę nabitą na czubek bazyliki

 może już wypijmy tę Wisłę do dna

 by wrócić pod płaskorzeźbę ze zbrojnymi amorami

 by słońce przeistoczyło się w księżyc

 a Behemot wrócił do dawnej postaci

 w lustrach wkładamy na powrót swoje ciała

 pejzaż rzęsiście ciąży na powiekach

 dalej nic nie wiemy