"Ja tam wolę być nieszczęśliwy, niż pozostawać w stanie tej fałszywej, kłamliwej szczęśliwości, w jakiej się tu żyje"

A. Huxley

blady, skarłowaciały, cień Mickiewiczowskiego widma

odgrywa nędzną rolę (w teatrze liczą się pieniądze!)

błąka się potępiony po jasnych galeriach, po parkingach

los Telemacha skazanego nigdy nie złączyć się z ojcem

zakochany nieprawdziwą miłością, zajęty nieprawdziwą prawdą

(sic!)

podburza prawdziwą nienawiść, opluwa z prawdziwą pogardą

(bis!)

brzydzi się własnych instynktów, kryje głowę podświadomie

pod całuny stoicyzmu (czyt. obojętności, łez, apatii)

wypiera z siebie człowieka, niebytem gwarantuje miejsce w głowie

jeden wierszyk można wyprzeć hekatombami pornografii

zakochany nieprawdziwą miłością, zajęty nieprawdziwą prawdą

(sic!)

podburza prawdziwą nienawiść, opluwa z prawdziwą pogardą

(bis!)

łydki, łydki, łydki, łydki

swędzi mnie gęba konsumenta

upupiony, zneutralizowany

chodzący baner na reklamy

mam już dość uśmiechów

mam już dość rozkoszy

osiągamy anty-nirwanę

stan wiecznego pragnienia

stan wiecznego dogorywania

skazani na niesyt, na żądze

niemożliwe do spełnienia

zakochany nieprawdziwą miłością, zajęty nieprawdziwą prawdą

(sic!)

podburza prawdziwą nienawiść, opluwa z prawdziwą pogardą

(bis!)