Najlepiej bez pośpiechu.
Mam cały czas — na ciebie. Dla nas
wiedza ta podobno w gwiazdach jest składana. 
Nie potrafię tych mrzonek odczytać, ani ubrać w słowa,
I tak zawsze będziesz wpleciona w krwiobieg.

Uciekam —
Przed tęsknotą nie sposób się schować
Zatrzasnąć drzwi pamiętając każdą nutę i słowa:
Póki my żyjemy. To zrozumiałe, że powiesz,
jak opuszczona będziesz beze mnie. Tym razem

Odczytasz uważnie, jak ostatnią wolę. Zanim odlecę
wpadniesz w czyjeś ramiona, by zrozumieć, że nasze światy
zapewne obrócą się w pył. Otwórz oczy, by docenić wpływ 
naszego pośpiechu na lot motyli tuż nad zadartą głową.
Tu, czy tam i tak zawsze mam czas dla ciebie.