Dziwna

***

zostawiliśmy nas wewnątrz nas

i byliśmy w tym dobrzy

jak byśmy właśnie

odzyskiwali przytomność

jak byśmy

nie mogli się objąć i całować

ani z rozpędu

ani z przypadku

ani szczęśliwie

uczyniliśmy się więźniami
słownych mgieł

mistrzami staczania

się w ich głąb

tak aby nikt nie pochwycił
nie wiedział jak wyrwać

bez składania rąk do modlitwy

gorącej jak łany firletek

srebrzyście omszonych pąsów

skarbów rozrzuconych dokoła

tych szczerych lic

kapryśnych tęsknotą

Ilość odsłon: 987

← Poprzednia 1 2 Następna →

grzegorzgrześ

2-4

sierpień 08, 2025 23:42

Czwarta strofa tworzy dla mnie ten wiersz i w zasadzie, nie trzeba mi tu całej reszty.
Z tym że moim zdaniem w ich głąb - usuń ich. Bo z ich to tak jakby chodziło o głąb kapusty.

Ale to moim zdaniem.

Widzę, że Dagny też zwrócił uwagę właśnie na 4 strofę.

Pozdrawiam

Dagny

2-3 2-3 2-3 2-3 2-3 2-3 2-3 2-3 2-3

sierpień 08, 2025 22:10

… tekst zdecydowanie do okrojenia, ( zwłaszcza na początku jest sporo „ niegramotności” wg mnie), ale poruszyła mnie czwarta strofa, jest naprawdę sugestywna, pozdr.

Dziwna

2-5 2-5