Janvierdunord : ********. Serwis poetycki.

 Zachodzi  na horyzoncie ukochane 
przez dzieci  słońce z ostatnimi promieniami 
wkrada się w pęknięcia ścian słodki wiatr         

muzyka z akordeonu w wąskiej uliczce
 jak dusząca w sobie oddech  praczka
Niemrawe odbicie  popielatych chmur 
w oknach  zrujnowanych kamienic  

poddasza w ciemnościach nabierają  cech skoliozy 
Kamienne łby w świetle patrolujących nocnych lamp 
spoglądają w milczeniu  w nieoświetlony  księżyc 

jakby chciały powiedzieć którędy droga na skróty
do bramy zakonnic wąskich przesmyków 
spękanych od działań zagrabionego 
przez zaborców czasu   

O brzasku nienaturalna wiosenna burza 
budzi pozornie szczęśliwych ludzi 
Rozwiewa  powietrze pachnącego kwitnącym bzem
 przyziemne marzenia błogie myśli 
Trzeźwieje pamięć odsłania dramat godziny policyjnej  
łapanek i rozdartych kart historii dystryktami
nienawiść do nas jak  uwierające w murach naszych domów
odłamki  trafione z  rykoszetu 


*************************************
skwar jak cholera butelka wódki 
trzy kiszone i nas pięciu noc nieprzespana 
steny i błyskawica na tego drania

i wspomnienia jak fragmenty pieśni
grabionej i palonej w nocnym marszu
śmierci i popiół jako nawóz  niewinnej ziemi

już świta i ta sama procedura
wychodzi czarny pan życia i śmierci
trupia czacha i nienaganny uśmiech

na koncie bestialstwo i mord dzieci 
niejedna łapanka i strzały w głowę  
w strugach deszczu spływająca krew do rynsztoku

obrazy przestrzenne w oczach jak zwierciadła 
jeden rozkaz polski podziemnej zabić tego gada 
geneza czaszek płonących jak pochodnie

między zgliszczami cnót wybrukowanych 
ku upadkowi słowiańskiej rasy Kutschera przestał być Bogiem