Treść komentarza została usunięta przez redakcję serwisu.

Chrabia Szans dziękuje za słowo i miło że cokolwiek Ci się spodobało a co do teraźniejszości to jest kiepsko a nawet bardzo ))-;zdrowia

Marek poezja kieruje się swoimi prawami niemniej jednak w pewnych wersach było za dużo zaczynu na barszcz i było nie teges ))dziękuje za radę wgląd w tekst )))zdrowia

Janusz!
Mnie treść się podoba, z naciskiem na to:

"blade cienie drzew nie odczuwają położenia wobec siebie"


A dlaczego? - no ja tak sobie tylko domniewam, co się tam musiało( musi ) dziać?!

Całość pasuje, do teraźniejszości.
Pozdrawiam!

Za dużo poezji w poezji... Tnij metafory, rzewne opisy...

Muzyka w salonie
przystań w Perros-Guirec wkomponowana w skalisty chaos
wrzosowiska ocierają się o omszały las w turkusowych wodach zatoki
oddycha twarzą do mnie słońce

na archipelagu des Sept-Îles noc wchłania pot
rozsypane twarze potykają się o światło nie słychać odgłosów zwierząt
celtycka muzyka ginęły w falach zimny piach opala się na biało

w zasianym nagle spustoszeniu życie wymyka się z rąk
na pustym molo tysiące słów w przestrzeni
ślady kroków rozwiał wiatr

miasto zwrócone w kierunku morza
zamierza przespać ból i obudzić się w innym świecie
drewno nie ma już głębokiego czucia
dotykając faktury zmuszam się do refleksji twoja twarz wymknęła mi się z dłoni

krzyczę nie rozpoznaję słów pojęcia nie mam kim jestem tu
w tej chwili wszystkie drogi spowiła ta sama mgła