Janvierdunord : Dzień / Poeta. Serwis poetycki.

wstaję bo muszę

ze smrodem spalin butelek skarpetek

spod łózka ukrywam w podświadomości niezamierzony potencjał

jestem już tak obojętny jak gaz w oknach izolując wyjebane ego i przytulny kąt od zewnętrznego świata bez optymizmu w głowie rozmawiam sam ze sobą nie widząc w lustrze prawdziwego odbicia po tylu latach dostrzegam w kranie zastygłą kroplę

*bo zimą mops nie daje dużo kasy na orzech więc... *

skupiając uwagę przechodniów odczuwam na skórze chłód jak z powracającym epizodem w górach

emanuje w myślach o nudnym życiu u boku żony i zdobywam pionowe ściany gór dźwigając cholerny ekwipunek

instynktownie powstrzymuje się od brawury

która nie jest mi obca widzę drzewo nad przepaścią

w lodowatej miłości jak ja z matką proszą Boga

o zieloną kartę do stanów by żyć obok biz Indian

w raju zdobywając spalony w słońcu szczyt

i poprószoną przyrodę w pierwotnej postaci

Powstrzymuję ale tylko na chwilę

szaleństwo od uścisku zakorzenionej paranoi

aby znieść złośliwość za życia martwych (rzeczy) ponad czasem

********************************************************* II

Dzień izolując przytulny kąt od zewnętrznego świata wstaję ze smrodem spalin ukrywając podświadomie potencjał jak obojętny gaz w oknach pesymistycznie rozmawiając ze sobą nie widząc w lustrze odbicia po tylu latach dostrzegam w kranie zastygłą kroplę wracając do epizodów nabierają nowego kształtu odczuwam jak potęguję chłód pod skórą zdobyte pionowe ściany gór i cholernie ciężki ekwipunek instynktownie powstrzymują się od brawury drzewa nad przepaścią w lodowatej miłości prosząc Boga o zieloną kartę w raju zdobyty szczyt i przyroda w pierwotnej postaci neutralizują szaleństwo w wszechobecnej paranoi abym dostrzegł złośliwość martwych (rzeczy) ponad czasem

*******************************************************

poetą rodzę się z serca 

we śnie lepię dzban na wodę idę do źródła 

zaczerpnąć wody aby walczyć o utracone idee

o genezę od zarania dziejów w sentencjach wersach

i choć na chwile dosiąść pegaza w locie

wyodrębniając kierunek wiatru z północy

odejść w zapomnienie jak obrośnięty obelisk

spalając dusze jak kadzidełko w kaplicy

i unieść krzyż pogardy wśród swoich

i znów usłyszeć odgłos spadającej rosy

zasiąść przy stole czytając strofy

na wprost gwiazd rozróżniając serpentyny planet

Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem

Spis rzeczy

Akcje promocyjne

Inne

Forum

Janvierdunord

Dzień / Poeta

Komentarze