Janvierdunord : Blizna po. Serwis poetycki.

na nadgarstku

koronografii

a w żyłach dzień dobiegał końca

nie zapalono jeszcze lamp

na drugim brzegu szeroka smuga piasku świeciła

barwami zachodzącego słońca

dwudziesta druga

czerń ulewa się w *puste* okna

na stacji na której trzeba było się przesiadać

z spierzchniętych ust wychodzą frazesy i kłamstwa

przez kamienie i żwir

przez zmysły wyłączone

przez pociętą przymrozkami wiosnę

o trzeciej nad ranem nie zmieniło się niewiele

w tęczówkach nieokreślonego koloru

dolina rudawo czarnych szyn

żarząca się noc jak papieros

i wymieszany kontrast latającego plugastwa

z niezrozumiałych słów prawda

w trzech rzędach potężnych kolumn

profesorowie zamiatają schody i sumienia

włosy zlepiały się w tłuste kosmyki

głos który płynął był niższy i złagodniał

zniknęła nerwówka i poczucie bezsilności

z megafonu ostatni komunikat

dwadzieścia pięć minut i brak miejscówek

w przedziale wywieziona pamięć

na twarzach empatia w *otwartych* oknach

pachniał horyzont przylepione do siebie budynki

zmęczone morze odgłos rybitw

jak kulinarny zachwyt ślady w zimnym piasku

nabierał nowego kon sensu s podróż w odwrotnym kierunku

****************************************************************************

blizna po koronografii

a w żyłach dzień dobiegał końca

nie zapalono jeszcze lamp na drugim brzegu

smuga piasku świeciła jak zachód słońca

dwudziesta druga czerń ulewała się w puste okna

na stacji na której była przesiadka

z ust wychodziły kłamstwa w kamienie i żwir

o trzeciej w dolinie rudawo czarnych szyn

w banałach żarząca się noc kontrastowała z kolumnami

dwadzieścia pięć minut opóźnienia i brak miejscówek

na twarzach współczucie

przy otwartych oknach pachniał horyzont

zachwyt rybitw zmęczonym morzem

w zimnym piasku ślady nabierały nowego sensu

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Blizna po

w nadgarstku blizna po koronografii a w żyłach dzień

dobiegał końca nie zapalono lamp na drugim brzegu

smuga piasku świeciła barwami zachodzącego słońca

noc wlewało w puste okna

na peronie na chwilę zatrzymał czas

zjadani wypluwani mieszamy kontrast

żarzyła się czerń w dolinie rudawo czarnych szyn

kolejne miasteczko stało na swoim miejscu

pendolino poruszało się w odwrotnym kierunku

rankiem pachniał horyzont ze słów wydobywała się próżnia

zmęczone morze rybitwy w kulinarnym zachwycie

ślady w zimnym piasku nabierały nowego sensu

Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem

Spis rzeczy

Akcje promocyjne

Inne

Forum

Janvierdunord

Blizna po

Komentarze