przybiera na sile dotyk w granatowych kolorach 

przytrzymując kurczowo w sobie pożądanie śmierci

spływa po drzewach smętna listopadowa noc

mrok - uwydatnia na rzęsach oszroniony bohomaz

bezwiednie opadają spojrzenia i za nim starzejący się uliczny kurz

w pragnieniu bliskości dłonie tracą  zmysły

i na parapecie papier bezskutecznie wchłania parafinę

gaśnie lampion tuż przed świtem i znów tłumaczysz sobie

że kiedyś się skończy późnojesienny cholerny chłód

w marazmie dnia zatracasz się i dobrze jest Ci z tym

gdy sztyft do nosa przypomina białą kreskę 

od czasu do czasu gasisz w sobie wątpliwości

demon odsłania ostatni fragment i wydziargana nagość nie zagląda w oczy  

a ty nadal komponujesz arię wilków do wypalonego nieba

aby ostatni fragment wczorajszych wspomnień nie obumierał

uwalniasz ból aby usłyszeć odgłos co się i gdzie rozlewa

jednak w krzyku flegma nigdy się nie odkleja  

pod językiem pozostaje obśliniony towarzysz

i gasnąca między zębami w popielniczce trudna przyjaźń