Z założenia byłem przedstawicielem rozgadanej części twórców. Miewam swoje momenty i wtedy składam się z miniatur. Niezbyt często i tylko na skutek potrzeby wyrażenia się w formie skondensowane.
Obecnie gawędziarz sobie.

Mimo że odrobinę przegadany to lekko się czyta i przyjemnie ten wiersz. Ładny .

O! Te słowa jeszcze żyją? To naprawdę miłe uczucie. Dziękuję. Zwłaszcza, że stanowiły zalążek do piosenki.

...zachwyt czytelników, wyrażony w komentarzach poniżej, ma swoje uzasadnienie,,,,,,
_ten zachwyt jest wprost proporcjonalny do plastyczności przekazu --- to Ci się należało

...czytałem to już gdzieś przed miesiącem po odpaleniu z uszkodzonego smartfona __i z wielką chęcią powróciłem, by skomentować:::
Ale co tu komentować ___wszystko w moim klimacie

Dziękuję i
Pozdrawiam
.

,,od kiedy nazwano chorobę, wszystko ma sens,
a nawet swoje miejsce" - taka diagnoza potrafi przeżyć najgorsze;)

Zmiana miejsca pobytu służy nie tylko poezji;)

Wiersz na tak!

Robi wrażenie, brzmi optymistycznie. Jedynie zakończyłbym wersem "możesz spać spokojnie".
PS.Fajne to "słońce zaszło już za daleko".

Przychodzi taki czas, że tzw. święty spokój jest bezcenny.
A wiersz jaki dawno nie czytałam, majstersztyk!!!

​Niesamowicie budujesz napięcie, Milo.
Wszystkie drobiazgi bardzo plastycznie i zmysłowo oddziałują. Proces rozpadu, o ile mogę to tak nazwać — "moja głowa leży niema, nieopodal stołowej nogi" — bardzo działa na wyobraźnię.

​A zdanie:

​"pycha?
wiara, że dobrym uczynkiem można przesunąć nośną ścianę"

​— to genialna metafora, która trafia w punkt. Jest o wiele mocniejsza niż całe to gadanie o dobrych chęciach.

​Zaś pustka w puencie jest tak przejmująca, że aż mam ciarki. Czytało się z wielką przyjemnością! Serdeczności.

Wiersz zatrzymuje i nie daje spokoju - fantastyczny wietsz.

Domyślam się jaka to choroba :(
Puenta jest zajebista.
Pozdrawiam