Janvierdunord jak najbardziej poprawne skojarzenie... tak jak pisałem jeat to pewien wycinek treści, a rak naprawdę wycinek dłuższego wycinka i projektu, który udostępiłem odwołująć się do X L A X.

Przesyłam Tobie całą formę, która zdekoduje wszystko co jest do zdekodowania...

https://youtu.be/G8LFLhwUD10?is=BiDfJWRXGHLzJiKE

Nawiązanie jest celowe bo właśnie tak wyobrażam sobie romantyczną, muzyczną rzeczywistość warszawską pomimo sytuacji geopolitycznej.

Reszte domyśli sobie publiczność... czy to laurka, czy surowy przegląd zdarzeń.

X L A X - sam wiersz jest pewnym urywkiem i wycinkiem pewnej opinii - jako autor wiem co myślę - kognitywnie nie jestem przekonany czy wiersz komunikuje czystą pochwałę... raczej każdy dorobi to co myśli/czuje... nie mam na to wpływu

Obszerniejszy kontekst tych wydarzeń jest tutaj:

https://youtu.be/rouOnG_HSuQ?is=ClQO-2PkZVBymNk9

Znowu pewnie odbiór zaburzy, forma, muzyka lub technologia/narzędzie tworzenia.. ale treść niejednoznacznie opisuje te same lub tożsame wydarzenia mniej lub bardziej krytycznie w zależności od osób i świata przeżyć. Dlatego nie jest to laurka tych wydarzeń a studium przypadku.

Żeby nie zapomnieć kim jesteśmy.

I po co ta apoteoza powstania. Każdy wie, jak było, tylko wypiera rzeczywistość...

Już kurwa brakuje mi słów! w tych momentach cholernie się bali wiem że interpretujesz to co było ciężko jest zobrazować dramaturgię
heroizm i śmierć która w 80% była aktem desperacji - ludzi którzy mieli dość niewolnictwa i traktowania ich jak zwierzęta i pomimo wszystkiego - tliło się na pożogach uczucie namiętność .....

https://www.youtube.com/watch?v=2xlKRtF9FkE
pozdrawiam

Powiem tylko: wiersz tragiczny jak tragiczne było powstanie.
Pozdrawiam

Kwiaty z sadzy były u Różyckiego , tak mi się skojarzyło.

Mocno kojarzy mi się z wierszem Świetlickiego Olifant , kwiaty z szarego pyłu reż brzmią znajomo, albo coś pomyliłem. Możesz nadal popracować nad tym wierszem . Pozdrawiam

​Dzięki Basiu za ten komentarz — trafiłaś idealnie w punkt, i to na kilku poziomach. Rocznica i ten konkretny kontekst historyczny są tu fundamentem, choć chciałem, żeby tekst bronił się też po prostu jako uniwersalny krzyk o bliskość w obliczu końca.

​A co do zakończenia... Masz rację, to jest akt dewastacji. W tym punkcie język i poezja po prostu pękają, bo słowa przestają wystarczać. Cieszę się, że tak głęboko w to weszłaś.

To zakończenie to chyba akt dewastacji z Twojej strony - rozprasza..