Treściowo i emocjonalnie to świat bardzo odległy od mojej własnej wrażliwości, ale mam ogromny szacunek dla tego, jak ujęłaś ten temat. Zdjęcie taniego patosu i sprowadzenie tak trudnych spraw do codziennej, wręcz chirurgicznej pragmatyki robi duże wrażenie.

Jakbym miał się jakoś bardziej czepiać... a szukać trzeba głeboko to, gdyby oczyścić wiersz z nieco zbyt tradycyjnego motywu kwitnących kwiatów w środku, surowy, rzemieślniczy ton chirurgii i instrukcji wybrzmiałby jeszcze mocniej.

Dzięki, a co do smaku życia, potrzebna jest prawdą, żeby go nabrało. Pozdrawiam.

Podoba mi się , jedynie „ żeby zdusić jego płacz" nie wiem czy jest potrzebne wiersz jest wielowymiarowy co jest jego atutem , nie odgadł bym twojej intencji .i końcówkę możne połączyć spójnikiem „i” bez powtórzenia, ale czy to coś zmienia .

To wiersz o Jezusie

Fajnie :) Dziękuję

Nie czytałem wcześniej, teraz jest to dojrzały wiersz z jasnym przesłaniem.
Pozdrawiam

Paweł, dziękuję!

Kurcze, Tetu, myślałam już że umiem trochę w poezję, a okazuje się że jeszcze nie :) zaraz faktycznie popracuję nad tym wymagającym otwarciem

Mnie też coś w tym wierszu przekonuje, jest autentyczny. Coś tam zawsze można dopracować <3

Nie ma za co, Basiu. Czułam, że pójdziesz w tę stronę – to pierwsza myśl, jaka przychodzi do głowy. Też najpierw o tym pomyślałam, ale kiedy zwizualizowałam to "serce przy sercu", a co za tym idzie rym, który teraz słychać już potrójnie, zaczęłam kombinować dalej, bo zrobiło się za gęsto.

Co byś powiedziała, gdyby zamienić wersy miejscami i zacząć od rąk? To chyba najprostsze i najczystsze rozwiązanie. W takim układzie zaimek "je" naturalnie i bezbłędnie odnosi się do serca, a tekst fajnie płynie:

Zwykle patrzyli na ręce,
nie spotkałam kogoś, kto patrzył na serce.
Więc trzymało się je w ciemnym,
jak trumna pudle, żeby zdusić płacz.

Co myślisz o takiej roszadzie?