Rozumiem trochę Mithrila, bo ptaki, drzewa, chmury-myśli są faktycznie mocno zgrane i proste, ale patrząc na ten wiersz przez pryzmat zwyczajności i poszukiwania spokoju pośród natury, nie czepiałabym się braku oryginalności. Przebija się tutaj – i to mnie urzekło – czysty, prosty obraz.

To taki zapis chwili, w którym bardziej niż nowatorstwo ujmuje mnie szczerość i prawda. Właśnie w tej prostocie, a nie w poszukiwaniu na siłę nowych słów, odnajduję spokój, o którym traktuje ten wiersz – czasem najprostsze obrazy najcelniej nazywają to, co czujemy. Oczywiście to tylko moja subiektywna ocena, bo ostatecznie wszystko zależy od naszej wrażliwości i tego, czego w danym momencie w poezji poszukujemy.

...tak, to prawda - kropki (choć mnie z nimi po drodze) potrzebne tu, jak świni siodło.

- i mam niedosyt, doskwiera mi emocjonalna asceza w przekazie. Raz... jakby banalnie i od niechcenia banalniejesz w treści i "oryginalności-metafor"...

...a dwa - no k...a nie wiem. Vidok poza wieloletnią ramę, jak kadr zamknięty w ewokacjach do łzawej "melancholii"(?)

Janusz, oczyść ten wiersz z kropek. Bez sensu go dusisz. Rozbijasz fajne metafory, a przecież nie o to chodzi. Wiersz zdecydowanie by zyskał i nabrał lekkości, naturalności, powietrza, bez tej wymuszonej interpunkcji. Dynamika wiersza też by była inna, odpowiednia do tego co w nas krąży i gęstnieje szukając ujścia. Miniaturka bardzo fajna, obrazowa i nastrojowa. W bardzo czuły sposób pokazujesz jak w świecie natury można odnależć siebie, uporządkować emocje. Fajna, intymna więź człowiek — przyroda, ale niestety kropki mnie wystopowały, stoją tutaj na przeszkodzie tej harmonii. Takie moje zdanie. Pozdrawiam.