Dzięki tetu za, jak zwykle, obszerną analizę, która zawsze jest feedbackiem dla autora. Ta dwoistość przekazu dlatego, by uniknąć banalnego wiersza o zakochaniu, których jest na pęczki. Po prostu zawsze wkrada mi się tylnymi drzwiami humor, może wisielczy... Miło było gościć.

Zastanawia mnie ten wiersz. Mam dylemat czy potraktować go poważnie, czy z przymrużeniem oka? Tak naprawdę ciągnie mnie w dwie strony:)
Na pewno nie jest to "podniosły" wiersz o miłości. Bardziej flirt z domieszką humoru i dystansu, o czym przekonuje mnie strofa z placem manewrowym :)
W ogóle jest tutaj parę fajnych, zmysłowych, ciekawych rzeczy. Podoba mi się "ciemna strona szklanki" ale i "wieża z kości łonowej" — tu przetworzyłeś mocno i odważne obrazując cielesność. Natomiast "brama grzechu" i "lawa bez cenzury" (tutaj dałeś czadu ;) ) już niekoniecznie, choć wiem o co chodzi:)
Dobra humor humorem, ale coś czuję że jednak kryje się tutaj silna potrzeba bliskości. Finałowe
"bądź mi po siedmiokroć" ... czyli od — do, mówi samo za siebie.
W sumie fajny, intrygujący tekst. Pozdrawiam.

Anya, dobre i dwie pierwsze ;-)

…”bądź mi wiatrem, ciepłym, miłym” <— tak mi się skojarzyło …
Niezłe dwie pierwsze strofy (i tyle dla mnie) trzecia miesza mi odczucia.

@Basiu, podoba mi się bardzo to określenie "połacie dobrego klasycznego uczucia"; w sumie to jestem stary...
@Stello, tak, namnożyłem tu kontrastów/sprzeczności jak to w życiu; no, i trzeba pamiętać, jak to Don Qichote skończył...
@Anito, dziękuję za "chłonięcie". Wszystko kiedyś przemija, a piosenki Zauchy zostają ;-)
@Jarek, masz rację, brawo! trafiony-zatopiony. Siekiera i landrynki, ekh...

...chyba coś nie pykło, bo tekst jest mieszaniną siekiery i landrynek. Byłbyś ostatnim autorem, którego bym posądził o ten nadwyrężony tekst.

jeszcze tak mi się skojarzyło:

https://www.youtube.com/watch?v=sQQ5djnEMLA&list=RDsQQ5djnEMLA&start_radio=1

Nie ma co ukrywać, że tak wyrażone zakochanie chłonie się bajecznie.
Leć tam jak Małysz! ;)
Pozdrawiam :)

Wiersz o miłośc,i o marzeniach, romantyczny - ładne kontrastowe obrazy--w życiu też często są dwie strony.
PL jest w świecie uczuć, niby Don Qichote o Dulcinei rozważa.
Pięknie tak myśleć o miłości i tak głęboko odczuwać.
Ale twarde mogą być wiatraki rzeczywistości.
Dlatego dziękuję za każdy taki wiersz, bo oddaje wiarę w uczucia. VIVAT POEMAX.

Widzę tu połacie dobrego klasycznego uczucia :) zwłaszcza w śniegu skrywającym. Fajny wiersz.