Fajnie, że przypomniałeś. Dobry wiersz. Bardzo mnie poruszył. Zwłaszcza druga i trzecia czastka. Z nich można wyczytać stan podmiotu.

" ciemność spojrzała na mnie..." tu czai się najwięcej, bo zakorzeniło się głęboko w umyśle i ciągnie...
Następstwem tego są/ mogą być dwa bałwany.

Pomimo wszystko mam wrażenie, że peel jest spokojny, jakby pogodził się z nieuchronnym. Obserwacje i refleksje podmiotu, pomimo dramatyzmu, to coś co zbudowało ten wiersz. Puenta bardzo sugestywna. Pozdrawiam.

przypomnę coś zimowego :)

Janusz W. - dziękuję za komentarz, cieszę się że wiersz się podobał, przyjrzę się pierwszej zwrotce jeszcze raz ;)

bardzo dobry fragment3,4 ,piękny obraz ,1 strofa trzeszczy jak dla mnie ,ciężko się czyta..pozdrawiam

biorę na świadków wszystkie płatki śniegu

zerwane ze snu przez lokomotywę że stopiony

lód zamienia się na końcu w mokre i brudne kałuże



na kolejnej stacji kobieta w czerwonym swetrze

karmi niewidzialne dziecko z butelki białej jak mleko

a niewidzialni podróżni kupują bilety na wynos

tallea: takie koleje i takie stacje ;)

Taka kolej rzeczy? a może jednak pod prąd?
czwarta strofa mnie nasyciła, bardzo dobra.

Leszek - dzieki za komentarz :)

Zwłaszcza dwie ostatnie strofy mówią o odchodzeniu.
Na pewno nie jest to Orient Ekspres, raczej Ouest Ekspres.
Super wiersz.
Pozdrawiam

co mądre słowo, to mądre ;)